Rememorigas iom tiujn filmetojn, kie oni mortigas bestojn kaj diras ke tio estas tielnomata performance de nuntempa arto. Ankoraux unu provo, ke interna cenzurado, bazita sur valoro de vivo, ne funkcias(((((

PS
Mi pensis ke suficxe bone konis kreajxojn de Lelouche, se mi ne sciis pri ekzisto de cxi-filmo. Gxi restu subgrunda cxar apenaux gxi iam estos konsiderata lia cxefverko.

Plurfoje la ŝoforo evitas verajn aŭtojn, sed oni ne bone vidas, ĉu homoj vere havis akcidenton por la timo, kiam ili vidis tiun frenezan aŭton preter si. Ĉiuokaze li havis bonŝancon, se vi bone rigardas. Verŝajne la filmisto tute fajfis pri tio. Oni povas esperi ke homoj ne provos imiti tion, sed kompreneble oni ne povas eviti, kun aŭ sen filmo …

Mi tamen ne sukcesis trovi la ĝustan momenton por vere senti same kiel mia filo sentis mem, en la lastaj sekundoj antaŭ la renkonto kun la kamiono kiu mortigis lin antaŭ du monatoj. Nur tion mi serĉis fakte en tiu filmo, lastan kunsenton, lastan korbategon pro la ekvido de la okazintaĵo ĵus antaŭ la ŝoko, kaj dispremo de la kapostoj. Poste, dum unu nokttago, preĝi por ke li neniam vekiĝu. Kaj adiaŭi.

Vere ne eblas konsideri tiun ludon glora, arta, enhav-aldona en via blogo. Ne helpas la lasta bildo : ankaŭ mia filo veturis al la koramikino, tiun aprilan posttagmezon. Tiun filmon mi evidente ne montros al liaj gefratoj. Ĝi montras nur kiel Lelouch estis fakte ege memcentrisma, preta oferi aliies vivon.

Mi bedaŭras, vidu, sed estas interese kiel aferon oni povas senti tute malsama laŭ la cirkonstancoj kaj la vidangulo. Kompreneble, sentu vin libera ne aperigi tiun komenton. Ĝi estas ĉefe privata, sed faru laŭvole, ne gravas.
Elkore,
Mari-elen